Περί

Αυτές τις μέρες, ύστερα από την επιτυχή εγκατάσταση του ιστολογίου μου, διάφορες σκέψεις τριγύριζαν στο μυαλό μου. Πως θα παρουσιάσω και πως θα είναι ο καταγραφέας των σκέψεων μου. Θα ακολουθήσω την μόδα των ημερών, θα στρατευθώ με τους μέν ή τους δέ και θα αρχίσω να “bloggάρω”; Όχι. Αηδίασα με τα σχόλια του press-gr και δεν θέλω άλλο. Ειλικρινά. Να αρχίσω να μιλάω για φούμαρα, πεταλούδες και πουά σύννεφα; Μπά… μάλλον όχι.

Θα γράφω ότι μου έρχεται. Όχι δήθεν. Αν δείτε δήθεν πυροβολήστε με. Δεν μου αρέσει η ποζεριά στο γράψιμο. Δεν με ενδιαφέρει να σας πείσω πόσο ψαγμένος είμαι. Δεν είμαι. Ειλικρινά. Έχω συναντήσει ανθρώπους που είναι καλύτεροι και πιο ψαγμένοι από εμένα σε όποιο πεδίο θέλετε. Θα αυτοπροσδιοριζόμουν σαν μια μετριότητα. Είμαι τόσο καλός στο να είμαι μέτριος, που αν γινόταν τηλεδιαγωνισμός για το ποιος είναι ο πιο μέτριος από όλους, αν δεν έπαιρνα τη πρώτη θέση, θα ήμουν σίγουρα στην πρώτη τριάδα.

Θα προσπαθήσω λοιπόν και να σας προσφέρω ένα μέτριο ιστογράφημα (ιστολόγιο ή ίστογράφημα; δεν μου αρέσουν οι ξένες λέξεις), τόσο μέτριο που ούτε θα καταλάβετε ότι περάσατε από εδώ. Θα είμαι σαν κάποιον που συναντήσατε στο μετρο. Τον θυμάστε τα επόμενα 5″ και μετά λήθη. Η λήθη είναι ωραία. Και ανίκητη. Τα κατακτά όλα στο τέλος και το μόνο που απομένει είναι αυτή. Αυτή θα σας δώσω και εγώ. Ελπίζω. Μέχρι την επόμενη φορά, εις το επανιδείν.